Gdańskie Studia Prawnicze https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze <p style="text-align: justify;">„Gdańskie Studia Prawnicze” to projekt wydawniczy Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. Czasopismo naukowe ukazuje się począwszy od 1996 roku, stanowiąc przestrzeń dla upowszechniania osiągnięć nauki w zakresu nauk prawnych.</p> <p style="text-align: justify;">Każdy numer czasopisma poświęcony jest określonym zagadnieniom prawnym. Opiekę naukową nad poszczególnymi numerami obejmują naukowcy specjalizujący się w danej tematyce badawczej. Struktura czasopisma zakłada jego podział na 3 części – artykuły i komentarze, glosy oraz teksty typu varia (recenzje, noty, sprawozdania itd.).</p> <p style="text-align: justify;">Według najnowszej ewaluacji MNiSW, za publikację naukową w czasopiśmie „Gdańskie Studia Prawnicze” przyznawane jest 70 punktów. Czasopismo indeksowane jest w międzynarodowych bazach czasopism – European Reference Index For The Humanities and Social Sciences (ERIH PLUS) oraz w Central and Eastern European Online Library (CEEOL).</p> Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego pl-PL Gdańskie Studia Prawnicze 1734-5669 Prawo właściwe dla roszczeń osób pośrednio poszkodowanych https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6818 <p>Niniejsze opracowanie stanowi komentarz do wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-350/14 Florin Lazar, représenté légalement par Luigi Erculeo przeciwko Allianz SpA, w którym po raz pierwszy dokonano interpretacji łącznika miejsca szkody bezpośredniej, co było istotne w kontekście dochodzenia roszczeń przez pośrednio poszkodowanych – członków rodziny osoby zmarłej wskutek wypadku drogowego. Rozważania TS mają znaczenie także dla praktyki stosowania prawa w Polsce oraz są wyrazem dążenia do spójnego stosowania unijnych przepisów o jurysdykcji i prawie właściwym dla transgranicznych czynów niedozwolonych.</p> Monika Wałachowska Prawa autorskie (c) 2022 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 97 109 10.26881/gsp.2022.1.06 Pojęcie „przepisy, których nie można wyłączyć w drodze umowy” w przypadku indywidualnej umowy o pracę, w rozumieniu rozporządzenia Rzym I https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6819 <p>Tematem glosy jest interpretacja pojęcia „przepisy, których nie można wyłączyć w drodze umowy”, zawartego w rozporządzeniu 593/2008 w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I). Pojęcie to ma istotny wpływ na reżim prawny stosowany do indywidualnej umowy o pracę, w sytuacji gdy pracownicy świadczą pracę w kilku państwach członkowskich UE. Kluczowe w sprawie jest odróżnienie pracowników delegowanych od tych, którzy nie posiadając tej cechy, zazwyczaj wykonują pracę w innym kraju niż siedziba pracodawcy i miejsce zawarcia umowy. Mechanizm ochrony praw pracowników delegowanych polega na normach wymuszających swoje zastosowanie niezależnie od wyboru systemu prawnego. W prawie pracy zarówno przepisy, których nie można wyłączyć w drodze umowy jak i te, które wymuszają swoje zastosowanie mogą dotyczyć tych samych norm prawnych bezwzględnie wiążących. Do tej kategorii zaliczyć należy przepisy regulujące zarówno składniki, jak i stawkę minimalnego wynagrodzenia.</p> Monika Tomaszewska Prawa autorskie (c) 2022 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 110 122 10.26881/gsp.2022.1.07 Jurysdykcja i prawo właściwe w sprawie dotyczącej uchwały wspólnoty mieszkaniowej zobowiązującej jej członków do zapłaty kosztów utrzymania części wspólnych https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6820 <p>Glosa dotyczy wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 maja 2019 r. w sprawie C-25/18 Brian Andrew Kerr przeciwko Pavlowi Postnovowi i Natalii Postnovej. W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że w sytuacji gdy zobowiązanie do zapłaty wynika z uchwały zgromadzenia ogólnego współwłaścicieli budynku wielomieszkaniowego nieposiadającego osobowości prawnej i ustanowionego specjalnie na mocy ustawy w celu wykonywania niektórych praw, przyjętej przez większość członków wspólnoty mieszkaniowej, lecz wiążącej wszystkich jej członków, spór dotyczący owego zobowiązania do zapłaty należy uznać za należący do zakresu pojęcia „spraw dotyczących umowy” w rozumieniu art. 7 pkt 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych. Ponadto, TS stwierdził, że spór dotyczący wynikającego z uchwały ogólnego zgromadzenia współwłaścicieli budynku mieszkalnego zobowiązania do zapłaty kosztów utrzymania części wspólnych tego budynku, należy uznać za spór dotyczący umowy o świadczenie usług w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I). Autor poddaje krytycznej analizie powyższe rozstrzygnięcie w obu aspektach.</p> Arkadiusz Wowerka Prawa autorskie (c) 2022 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 123 138 10.26881/gsp.2022.1.08 Pojęcie „miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła” w przypadku naruszenia dóbr osobistych osoby prawnej poprzez publikację w Internecie rzekomo nieprawdziwych informacji dotyczących owej osoby prawnej https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6821 <p>Glosa ma na celu określenie „miejsca, w którym szkoda się urzeczywistniła” w sprawach o naruszenie dóbr osobistych osób prawnych w Internecie. Podstawę analizy stanowi wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 października 2017 r., C-194/16 Bolagsupplysningen OÜ i Ingrid Ilsjan przeciwko Svensk Handel AB. Poruszona problematyka została zbadana przy pomocy najważniejszych orzeczeń wydanych przez Trybunał w ostatnich latach. W pierwszej kolejności przeanalizowana została taka kwestia jak wielomiejscowość dóbr osobistych w przestrzeni Internetu. Ponadto, w rozważaniach skupiono się na ochronie dóbr osobistych osób prawnych oraz analogii w stosowaniu tejże ochrony zarówno do osób prawnych, jak i osób fizycznych. Rozważania zostały podjęte w oparciu o odmienne od przedmiotowego wyroku wcześniejsze orzeczenia Trybunału. Następnie w sposób krytyczny rozważono stosowanie tzw. reguły mozaiki w sprawach o naruszenie dóbr osobistych w Internecie, co w dalszym ciągu stwarza wiele problemów w transgranicznych sprawach dotyczących określenia jurysdykcji. Natomiast przeważającą część analizy zajęło badanie łącznika centrum interesów osoby rzekomo poszkodowanej, w celu określenia pojęcia miejsca, w którym szkoda się urzeczywistniła. Problematykę tegoż łącznika analizowano pod kątem jego przewagi nad innymi łącznikami. Należy zauważyć, że wyrok stanowiący podstawę niniejszej pracy, stanowi novum w zakresie analizowanej materii, będąc tym samym orzeczeniem przełomowym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości. Niemniej jednak, zgodnie z konkluzją niniejszej pracy, orzeczenie Trybunału nie rozwiało wszelkich wątpliwości związanych z poruszoną problematyką.</p> Joanna Szczęch Prawa autorskie (c) 2022 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 139 154 10.26881/gsp.2022.1.09 Zmiana przynależności klubowej (transfer) zawodnika małoletniego w świetle przepisów Regulaminu FIFA ws. Statusu i Transferu Zawodników, na przykładzie FC Barcelona https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6822 <p>Praca stanowi glosę krytyczną do wyroku Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu w Lozannie z dnia 24 kwietnia 2015 w sprawie 2014/A/3793. Postępowanie to zostało zainicjowane przez złożenie przez FC Barcelona odwołania od decyzji wydanej przez Komitet Odwoławczy FIFA. W decyzji tej organy dyscyplinarne FIFA nałożyły na FC Barcelona karę za naruszenie postanowień Regulaminu FIFA ws. Statusu i Transferu Zawodników przy transferach niepełnoletnich zawodników spoza terytorium Unii Europejskiej oraz przy rejestracji zawodników szkolonych w La Masii do rozgrywek w barwach FC Barcelona. W pracy przeprowadzono analizę wyroku CAS w kontekście obowiązujących w chwili jego wydania regulacji autorstwa FIFA oraz norm prawa hiszpańskiego. W niniejszym opracowaniu zastosowano metodę porównawczą w zakresie zgodności prawa krajowego z normami pochodzenia federacyjnego, a także dokonano analizy wyroku wraz z zastosowanymi przez Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu w Lozannie sankcjami z wykorzystaniem wykładni celowościowej postanowień Regulaminu FIFA ws. Statusu i Transferu Zawodników. Zwrócono również uwagę na znaczenie arbitrażu jako metody rozwiązywania sporów sportowych oraz na znaczenie tzw. prawa sportowego jako rozwijającej się dziedziny prawa, stanowiącej również przedmiot badań naukowych. Ze względu na precedensowy charakter wyroku Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu w Lozannie w sprawie 2014/A/3793, sporządzenie glosy krytycznej tego orzeczenia może stanowić punkt wyjścia do dyskusji nad właściwym kierunkiem wykładni przepisów Regulaminu FIFA ws. Statusu i Transferu Zawodników oraz stosowaniem sankcji przy ewentualnych przyszłych naruszeniach jego postanowień przez inne kluby piłkarskie.</p> Jan Łukaszewicz Prawa autorskie (c) 2022 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 155 170 10.26881/gsp.2022.1.10 Kierowcy zatrudnieni w sektorze międzynarodowego transportu drogowego jako pracownicy delegowani w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6823 <p>Glosa dotyczy istotnego, niedawnego orzeczenia dotyczącego dyrektywy o pracownikach delegowanych (dyrektywa 96/71/WE). W wyroku w sprawie C–815/18 Federatie Nederlandse Vakbe-weging c/a Van den Bosch Transporten BV, Van den Bosch Transporte GmbH, Silo-Tank Kft, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dokonał wykładni dyrektywy 96/71/WE w zakresie rozumienia pojęcia „pracownicy delegowani”. Trybunał wskazał, że dyrektywę dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że znajduje ona zastosowanie do kierowców zatrudnionych w sektorze międzynarodowego transportu drogowego.</p> <p>Przesłanką uznania osoby zatrudnionej jako kierowca międzynarodowego transportu drogowego za pracownika delegowanego jest pozostawanie wykonywanej przez tego pracownika pracy w „wystarczającym związku” z terytorium państwa członkowskiego innego niż to, w którym zwykle świadczy pracę w wykonaniu umowy o pracę (przyjmujące państwo członkowskie). Ten wystarczający związek powinien wynikać z charakteru czynności wykonywanych przez danego kierowcę na terytorium tego państwa członkowskiego, stopnia powiązania czynności pracownika z terytorium państwa członkowskiego, w którym pracownik ten świadczy pracę, a także udziału, jaki te czynności stanowią w całości usługi transportowej.</p> <p>Wskazany wystarczający związek występuje w przypadku przewozów kabotażowych, które są wykonywane wyłącznie na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego. Z tego też powodu kierowca, który dokonuje przewozu kabotażowego, powinien być uważany za pracownika delegowanego w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE.</p> <p>Drugie zagadnienie podjęte w glosie dotyczy problemu ustalania prawa właściwego dla umowy o pracę. W braku wyboru, prawo właściwe jest wyznaczane na postawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym I, zgodnie z którym umowa o pracę podlega prawu państwa, w którym lub – gdy takiego brak – z którego pracownik zazwyczaj świadczy pracę w wykonaniu umowy. W niektórych przypadkach, zważywszy na istotę pracy w sektorze międzynarodowego transportu drogowego, aktywność kierowcy na terytorium jednego państwa jest tak istotna, że kraj ten powinien być uważany za ten, „w którym lub – gdy takiego brak – z którego pracownik zazwyczaj świadczy pracę”, a nie tylko, do którego dany kierowca został delegowany w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE.</p> Witold Kurowski Prawa autorskie (c) 2022 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 171 186 10.26881/gsp.2022.1.11 Uchodźcy w prawie prywatnym międzynarodowym https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6813 <p>Artykuł podejmuje zagadnienie statusu prawnego uchodźców w przepisach obowiązującego<br>w Polsce prawa prywatnego międzynarodowego. Podstawowym problemem w tym obszarze<br>jest niejednoznaczność pojęcia uchodźcy, które w szerszej perspektywie obejmuje nie tylko adresatów<br>norm konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca<br>1951 r. (tzw. uchodźcy konwencyjni), jak i migrantów przymusowych, którzy korzystają z ochrony<br>na innej podstawie prawnej, przede wszystkim na zasadzie prawa azylu. Artykuł 12 ust. 1<br>konwencji genewskiej z 1951 r. nakazuje poddanie „statusu osobowego” każdego uchodźcy<br>prawu państwa jego stałego zamieszkiwania, a jeżeli nigdzie stale nie zamieszkuje, prawo państwa,<br>w którym przebywa. Przedmiotem wątpliwości doktrynalnych i orzeczniczych jest zarówno<br>wykładnia tego przepisu, jak i jego relacja do przepisów prawa krajowego, jak choćby art. 3<br>polskiej ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. – Prawo prywatne międzynarodowe. Przepis konwencji<br>genewskiej korzysta w zakresie swojej regulacji z pierwszeństwa w trybie art. 91 ust. 2 w zw.<br>z art. 241 Konstytucji RP przed jakimkolwiek przepisem krajowym. Stąd też dla spraw przynależnych<br>do zakresu „statusu osobowego” konieczne staje się zastąpienie łącznika obywatelstwa<br>przez łącznik zwykłego pobytu (międzynarodowego „zamieszkania”) lub ewentualnie prostego<br>pobytu, skoro tylko zostanie ustalone, że dana osoba jest uchodźcą konwencyjnym; w przypadku<br>pozostałych migrantów korzystających z ochrony, dość zbliżone skutki prawne wywoła<br>stosowanie art. 3 ust. 2 p.p.m. z 2011 r. W artykule podjęta zostaje próba wykładni tego przepisu<br>w sposób nadający właściwy sens niektórym z nieostrych wyrażeń użytych przez ustawodawcę<br>(np. „naruszanie podstawowych praw człowieka”). Podkreślono, że sąd cywilny autonomicznie<br>– tj. bez konieczności oglądania się na decyzje polskich lub zagranicznych organów właściwych<br>w sprawach migracji i udzielania cudzoziemcom ochrony – kwalifikuje cudzoziemca jako<br>„uchodźcę” w znaczeniu odpowiedniej normy kolizyjnej; przy tym wskazane jest zachowanie<br>umiaru i ostrożności, co wynika z faktu, że łącznik obywatelstwa nadal zajmuje w krajowej regulacji<br>prawnej centralne miejsce, jeśli chodzi o wskazanie prawa właściwego dla rozlicznych<br>stosunków prywatnoprawnych. Poza tym jest oczywiste, że nie każda osoba migrująca może<br>i powinna być nazywana uchodźcą, nawet w najszerszym znaczeniu tego słowa.</p> Mateusz Pilich Prawa autorskie (c) 2022 Gdańskie Studia Prawnicze 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 11 42 10.26881/gsp.2022.1.01 Wzajemne oddziaływanie między prawem prywatnym międzynarodowym a prawem ochrony danych osobowych na przykładzie umowy powierzenia danych osobowych do przetwarzania https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6809 <p>Artykuł ukazuje, w jaki sposób prawo prywatne międzynarodowe oraz prawo ochrony danych<br>osobowych oddziałują na siebie w związku z odwołaniem się przez prawo ochrony danych osobowych<br>do instytucji prywatnoprawnych, dla których prawo właściwe wskazywane jest przez<br>normy kolizyjne prawa prywatnego międzynarodowego. Oddziaływanie zostało ukazane na<br>przykładzie umowy powierzenia danych osobowych do przetwarzania, która stanowi podstawę<br>legalnego przetwarzania danych osobowych przez podmiot przetwarzający w imieniu administratora<br>danych osobowych. Zasadnicza część rozważań obejmuje analizę norm kolizyjnych<br>prawa prywatnego międzynarodowego, służących ustaleniu prawa właściwego dla umowy powierzenia<br>danych osobowych do przetwarzania, w tym dotyczących wyboru prawa oraz opartych<br>o łączniki obiektywne.</p> Piotr Rodziewicz Prawa autorskie (c) 2022 Gdańskie Studia Prawnicze 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 43 55 10.26881/gsp.2022.1.02 Wybrane zagadnienia kolizyjnoprawne funkcjonowania międzynarodowych systemów transakcyjnych i rozliczeniowych https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6812 <p>Artykuł prezentuje rozważania kolizyjnoprawne dotyczące systemów transakcyjnych i systemów<br>płatności. Podstawowym sposobem wskazania prawa właściwego dla tych systemów jest<br>wybór prawa. Złożoność faktyczna funkcjonowania systemów przyczynia się do powstawania<br>problemów kwalifikacyjnych w zakresie wyjaśniania pojęć stanowiących elementy norm kolizyjnych,<br>co utrudnia ustalenie prawa właściwego.</p> Marcin Glicz Prawa autorskie (c) 2022 Gdańskie Studia Prawnicze 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 56 66 10.26881/gsp.2022.1.03 Aktualności z działalności Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6817 <p>Haska Konferencja Prawa Prywatnego Międzynarodowego (HKPPM) stanowi obecnie główne światowe forum dla działań na rzecz unifikacji prawa prywatnego międzynarodowego. Konsekwencje postępującej globalizacji silnie przejawiają się nie tylko w obszarze międzynarodowych transakcji handlowych, lecz także w sprawach dotyczących nieprofesjonalnych uczestników obrotu, których życie oraz relacje rodzinne coraz częściej nie zamykają się w granicach jednego państwa. Obchody 125. rocznicy działalności HKPPM stały się okolicznością skłaniającą do refleksji zarówno nad bogatym dorobkiem legislacyjnym konferencji, jak i nad przyszłością prawa prywatnego międzynarodowego oraz najistotniejszymi wyzwaniami w tej dziedzinie w perspektywie najbliższych lat. Artykuł zwięźle prezentuje aktualne kierunki działalności HKPPM oraz jej struktury organizacyjne, które pełnią fundamentalną rolę dla sprawnego realizowania założonych celów. Ich analiza prowadzi do obserwacji, że HKPPM nie pozostaje obojętna na zmiany zachodzące w świecie, płynnie i postępowo wychodząc naprzeciw wyzwaniom współczesności. Przeważająca większość instrumentów prawnych przyjętych na przestrzeni 125-letniej działalności konferencji przetrwała próbę czasu, a dbałość o jednolite oraz prawidłowe wykorzystywanie przyjętych aktów prawnych znajduje odzwierciedlenie w powszechnym ich wykorzystywaniu.</p> Kinga Konieczna Prawa autorskie (c) 2022 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 67 77 10.26881/gsp.2022.1.04 Odpowiedzialność operatora internetowej platformy transakcyjnej za naruszenie prawa ochronnego do znaku towarowego w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6828 <p>Celem artykułu jest analiza sytuacji prawnej operatora internetowej platformy transakcyjnej w kontekście jego odpowiedzialności za naruszenie prawa ochronnego do znaku towarowego. W pierwszej kolejności omówiona została ogólna charakterystyka znaku towarowego jako instytucji prawnej oraz przysługujące jego właścicielowi prawo ochronne. W dalszej części wywodu szczegółowo zbadano kwestie związane z naruszeniem prawa ochronnego do znaku towarowego w oparciu o orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości oraz poglądy doktryny. W artykule poruszono również materię jurysdykcji w sprawach z zakresu naruszeń prawa ochronnego do znaku towarowego z jednoczesnym wskazaniem rozwiązań dotyczących tej jurysdykcji przyjętych w polskim porządku prawnym. Wszelkie powyższe punkty w konkluzji doprowadziły do zweryfikowania, czy na podstawie ogółu okoliczności prawnych i faktycznych można przypisać operatorowi internetowej platformy transakcyjnej odpowiedzialność za naruszenie prawa ochronnego do znaku towarowego. Uzasadnione zdaje się postawienie tezy, że zaistnienie odpowiedzialności będącej przedmiotem wywodu jest każdorazowo zależne od okoliczności faktycznych i podlega ocenie sądu. Ponadto, przedstawiona została relacja prawa właściwego dla sporów wynikających z naruszenia prawa do znaku towarowego do odpowiedzialności operatora internetowej platformy transakcyjnej, będącego przedstawicielem szeroko pojętego podmiotu świadczącego usługi społeczeństwa informacyjnego. Całokształt rozważań został przeprowadzony zarówno w ujęciu krajowym, jak i unijnym, z uwzględnieniem relacji tychże porządków prawnych względem siebie. Podstawą wywodu jest bogate orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości zarówno w kontekście samej definicji zjawiska naruszenia prawa ochronnego do znaku towarowego, jak również jurysdykcji i prawa właściwego dla sporów związanych z tymże naruszeniem. Temat artykułu jest istotny szczególnie z punktu widzenia współczesnego obrotu gospodarczego, toteż jego analiza jest w zupełności uzasadniona. Dodatkowo stwierdzić należy, że dalsze rozważania przedstawicieli doktryny byłyby szczególnie zasadne.</p> Patrycja Szczuka Prawa autorskie (c) 2022 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 78 94 10.26881/gsp.2022.1.05 Ochrona praw człowieka w UE podczas pandemii Covid-19 https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6824 <p>Artykuł został poświęcony ochronie praw człowieka w Unii Europejskiej w czasie pandemii Covid-19. Celem artykułu było podkreślenie znaczenia Karty Praw Podstawowych UE w odniesieniu do ograniczeń wprowadzanych w związku z pandemią Covid-19. Równolegle zbadano zakres zastosowania klauzuli zdrowia publicznego w kontekście ograniczeń Covid-19. Ponadto, dokonano przeglądu ochrony zdrowia publicznego jako prawa podstawowego samego w sobie. Dogłębna analiza wykazała, że prawo do ochrony zdrowia, ustanowione w art. 8 EKPC i art.&nbsp;35 KPP UE pociąga za sobą zobowiązanie państw do podjęcia określonych (ograniczających) środków w celu ochrony ludności podczas pandemii. Obowiązek ten obejmuje (obowiązkowe) programy szczepień. Jednak surowe kary (finansowe) z pewnością zostaną uznane za nieproporcjonalne.</p> Constantijn Bakker Prawa autorskie (c) 2022 2022-03-15 2022-03-15 1(53)/2022 189 199 10.26881/gsp.2022.1.12 Arkadiusz Wowerka, Zakres zastosowania statutu personalnego spółki, Warszawa 2019, ss. 392 (recenzja) https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6827 <p>.</p> Wojciech Klyta Prawa autorskie (c) 2022 2022-03-25 2022-03-25 1(53)/2022 200 210 Maciej Zachariasiewicz, Klauzula porządku publicznego jako instrument ochrony materialnoprawnych interesów i wartości fori, Warszawa 2018, ss. 492 (recenzja) https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/gdanskie_studia_prawnicze/article/view/6826 <p>.</p> Maciej Szpunar Prawa autorskie (c) 2022 2022-03-25 2022-03-25 1(53)/2022 211 215