Ograniczenia solidarności w "Ludzkich dzieciach" P. D. James

Abstrakt

Ludzkie dzieci, powieść z 1992 roku angielskiej pisarki powieści kryminalnych P. D. James, łączy dystopię z narracją apokaliptyczną. W 2021 roku Anglia, podobnie jak reszta świata, stoi w obliczu zagłady w wyniku tajemniczej, globalnej bezpłodności. Dominujące ‘poczucie końca’, pozbawiające ludzi energii, spowodowało, że dali oni przyzwolenie na rządy Strażnika Anglii, którego większość uznaje za łaskawego dyktatora. Żródła bibliograficzne odczytują konwersję Theo Farona, stoickiego, egocentrycznego protagonisty, jako przebudzenie do miłości i wiary, nadające powieści subtelny wymiar utopijnej i chrześcijańskiej paraboli. W przeciwieństwie do nich niniejsza dekonstruująca interpretacja powieści bada mechanizmy odpowiedzialne za desolidaryzację w społeczeństwie skazanym na zagładę, która okazuje się ostatecznie nieodwracalna, czymś, co tekst i dostępne źródła na jego temat tuszują.