Uniwersyteckie Czasopisma NaukoweWewnętrzna struktura imion własnych: nazwiska, patronimika i elementy relacyjne
DOI:
https://doi.org/10.26881/bp.2021.3.01Słowa kluczowe:
nazwy własne, patronimiki, przyimki, odniesienie, językoznawstwo kontrastywneAbstrakt
Ten artykuł dotyczy patronimiki w szerokim znaczeniu, rozumianej jako elementy składowe imienia własnego, które morfologicznie można rozłożyć na imię i morfem, ze szczególnym uwzględnieniem języka hiszpańskiego i białoruskiego. W wąskim znaczeniu patronimika jest składnikiem imienia własnego, odrębnego zarówno od imienia, jak i nazwiska. Głównym twierdzeniem jest to, że patronimika jest syntaktycznym wynikiem połączenia imienia ze strukturą relacyjną; frazą przyimkową w przypadku języka hiszpańskiego, a w przypadku białoruskiego pP (small p phrase) oraz PP. Badania te pozwolą nam zagłębić się w wewnętrzną strukturę złożonych imion własnych, w tym w relacje między imieniem a nazwiskiem, imieniem a patronimem, złożonymi imionami i złożonymi nazwiskami.
Downloads
Bibliografia
Abbott, Barbara (2002). "Definites and proper names: Some bad news for the description theory". Journal of Semantics 19: 203-207.
Arad, Maya (2005). Roots and patterns. Dordrecht: Springer.
Bermúdez Otero, Ricardo (2013). “The Spanish lexicon stores stems with theme vowels, not roots with inflectional class features”. Probus 25: 3-103.
Evans, Gareth (1982). Varieties of Reference. Oxford: Oxford University Press.
Fábregas, Antonio (2020). Morphologically Derived Adjectives in Spanish. Amsterdam: John Benjamins.
Kaplan, David (1989). “Demonstratives”. In: Joseph Almog, John Perry, Howard Wettstein (eds.). Themes from Kaplan. Oxford: Oxford University Press, 481-563.
Kohlheim, Rosa, Volker Kohlheim (2000). Duden. Lexikon der Vornamen: Herkunft, Bedeutung und Gebrauch von über 8000 Vornamen. Mannheim – Zürich: Dudenverlag.
Koopman, Hilda (2000). The Syntax of Specifiers and Heads. Oxford: Routledge. l form”. Linguistic Inquiry 25: 609-665.
Matushansky, Ora (2008). “On the linguistic complexity of proper names”. Linguistics and Philosophy 31: 573-627.
Nespor, Marina, Irene Vogel (1986). Prosodic Phonology. Dordrecht: Foris.
Recanati, François (1997). Direct Reference: From Language to Thought. Oxford: Blackwell.
Sainsbury, Mark (2015). “The same name”. Erkenntnis 80: 195-214.
Svenonius, Peter (2010). “Spatial P in English”. In: Guglielmo Cinque, Luigi Rizzi (eds.). Mapping Spatial PPs: The Cartography of Syntactic Structures. Vol. 6. Oxford: Oxford University Press, 127-160.
Talmy, Leonard (2000). Toward a Cognitive Semantics. Cambridge, Mass.: MIT Press.
Uriagereka, Juan (1999). “Multiple spell-out”. In Samuel D. Epstein, Norbert Hornstein (eds.). Working Minimalism. Cambridge, Mass.: MIT Press, 251-281.
Van Langendonck, Willy (2007). Theory and Typology of Proper Names. Berlin – New York: Mouton de Gruyter.
Wagner, Michael (2005). Prosody and Recursion. PhD dissertation, MIT.
