Zmiana typologiczna w fonologicznej historii języka niemieckiego z perspektywy skal licencjonowania

Abstrakt

Celem artykułu jest dowiedzenie, że przemiana typologiczna w historii języka niemieckiego z języka sylabowego w język wyrazowy (Szczepaniak 2007) może zostać wyjaśniona za pomocą odniesienia do zmiany na poziomie ośrodków sylabicznych oraz ich zdolności do licencjonowania (Cyran 2003, 2010). Język starowysokoniemiecki używał pełnych ośrodków we wszystkich pozycjach wyrazu. W póź-niejszym okresie języka starowysokoniemieckiego na sile przybrały procesy redukcji samogłosek, które pociągnęły za sobą dalsze zmiany w systemie fonologicznym. Samogłoski zredukowane oraz ośrodki puste zwiększyły swoje możliwości licencjonujące. Ta zmiana para-metryczna jest podstawą całej przesuwki typologicznej. Nie ma więc potrzeby zakładania, że język starowysokoniemiecki „profilował” sylabę, podczas gdy współczesny język niemiecki „profiluje” wyraz, ponieważ większość związanych z tą zmianą zjawisk da się wyjaśnić poprzez odniesienie do bardziej podstawowych mechanizmów.