W kierunku rodowitej wymowy angielskiej: Największe wyzwania angielskiej wymowy dla Polaków i sposoby radzenia sobie z nimi: Spółgłoski
DOI:
https://doi.org/10.26881/bp.2019.1.06Słowa kluczowe:
polskie podmiany angielskich spółgłosek, typowe quasi-ekwiwalentne zamiany spółgłosek, doskonalenie akcentu języka obcego, redukcja rodzimego akcentuAbstrakt
Celem artykułu jest przedstawienie najbardziej typowych i najczęściej popełnianych przez Polaków błędów w wymowie związanych z niepoprawnym użyciem spółgłosek języka angielskiego i polskiego. Pomimo, że większość z tych notorycznych „podmianek” spółgłoskowych lub ich mieszania powoduje tylko obcy akcent, to są też i takie, które mogą doprowadzić do nieporozumień. Oprócz przedstawienia i omówienia wyżej wymienionych problemów, postaram się również zdiagnozować ich przyczyny oraz zaproponować praktyczne rozwiązania. W sytuacji gdy celem uczącego się jest osiągnięcie wymowy zbliżonej do wymowy rodowitego anglika, perfekcyjne opanowanie spółgłosek staje się kluczowe, albowiem na poziomie segmentalnym to one stanowią fundament brzmienia rodowitych anglików. Z tego i z innych powodów przedstawionych w artykule, będę twierdził, że precyzyjne opanowanie spółgłosek powinno być bardzo ważnym celem przynajmniej dla nauczycieli języka angielskiego i tłumaczy, których to wymowa powinna być bliska rodowitej wymowy. Skorzystaliby na tym nie tylko ich uczniowie i klienci, ale docelowo wszyscy posługujący się językiem angielskim. Rozumienie i komunikacja staną się łatwiejsze i co za tym idzie efektywniejsze.
Downloads
Bibliografia
Abercrombie, David (1967). Elements of General Phonetics. Edinburgh: Edinburgh University Press.
Catford, John. C. (1988). A Practical Introduction to Phonetics. Oxford: Clarendon Press.
Cruttenden, Alan (ed.) (1994). Gimson’s Pronunciation of English. 5th edition, revised and edited version of Alfred. C. Gimson’s original book. London: Edward Arnold.
Crystal, David (1997). The Cambridge Encyclopedia of Language. 2nd edition, Cambridge: Cambridge University Press.
Dumville, Benjamin (1909). The Science of Speech. 2nd edition 1926. London: University Tutorial Press.
Fromkin, Victoria, Nina Hyams, Robert Rodman (2003). Introduction to Language. 7th edition. Fort Worth: Harcourt Brace College Publishers.
Gussmann, Edmund (2007). The Phonology of Polish. Oxford: Oxford University Press.
Honikman, Beatrice (1964). “Articulatory settings”. In: D. Abercrombie, D. B. Fry, P. A. D. MacCarthy, N. C. Scott, J. L. M. Trim (eds.). In Honour of Daniel Jones: Papers Contributed on the Occasion of His Eightieth Birthday 12 September 1961. London: Longmans, Green & Co. Ltd., 73-84.
Jassem, Wiktor (1976). Fonetyka języka angielskiego. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
Kenworthy, Joanne (1987). Teaching English Pronunciation. London: Longman.
Laver, John (1994). Principles of Phonetics. Cambridge: Cambridge University Press.
O’Connor, John D. (1998). Better English Pronunciation. 12th edition. Cambridge: Cambridge University Press.
Porzuczek, Andrzej, Arkadiusz Rojczyk, Janusz Arabski (2016). Praktyczny kurs wymowy angielskiej dla Polaków. Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego.
Reszkiewicz, Alfred (1981). Correct Your English Pronunciation. 12th edition. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
Roach, Peter (2002). English Phonetics and Phonology. Cambridge: Cambridge University Press.
Sapir, Edward (1921). Language: An Introduction to the Study of Speech. Harcourt: Brace and World.
Sobkowiak, Włodzimierz (2008). English Phonetics for Poles. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie.
Wells, John C. (1982). Accents of English 1: An Introduction. Cambridge: Cambridge University Press.
Wierzchowska, Bożena (1980). Fonetyka i fonologia języka polskiego. Warszawa: Polska Akademia Nauk.
Uniwersyteckie Czasopisma Naukowe