Relacja nauki i religii w pismach Adama Synowieckiego

[recenzja: „Na drodze (nie)wiedzy. Pisma humanistyczne Adama Synowieckiego”, opracowali i opatrzyli przypisami, wstępem i bibliografią filozofa poprzedzili Zbyszek Dymarski i Maria Urbańska-Bożek, Wydawnictwo Marek Derewiecki–Pomorskie Towarzystwo Filozoficzno-Teologiczne, Kęty–Gdańsk 2024, ss. 410]

Abstrakt

Esej recenzyjny poświęcony jest refleksji nad relacją między nauką i religią w pismach Adama Synowieckiego, które zostały osadzone w szerokim kontekście dzisiejszej humanistyki. Celem tekstu jest ukazanie, w jaki sposób Synowiecki podejmuje problem wzajemnych zależności nauki, religii i wiary, w kontekście odniesień do tradycji filozoficzno-teologicznej oraz myśli współczesnej. W eseju omówiono inspiracje płynące z koncepcji Mikołaja z Kuzy, zwłaszcza w zakresie rozumienia granic ludzkiego poznania, a także hermeneutyczne wątki obecne u Hansa-Georga Gadamera, ujmujące poznanie jako dialog i wydarzenie sensu w horyzoncie kultury, historii i wartości. Ponadto zestawiono myśl Synowieckiego z refleksją Leszka Kołakowskiego, ukazując podobieństwa ich dróg intelektualnych oraz sposobów krytycznego namysłu nad religią. Esej podkreśla, że w ujęciu Synowieckiego nauka i religia nie stoją w sprzeczności, a pełniejsze rozumienie świata wymaga, by nauki przyrodnicze uwzględniały perspektywę humanistyczną.