Personalistyczno-komunitariański wymiar animacji społeczno-kulturalnej

  • Agnieszka Sojka Uniwersytet Jagielloński
Słowa kluczowe: animacja społeczno-kulturalna, umiejętności i wiedza animatorów, kompetencje animatorów, edukacja animatorów, jednostka, wspólnota

Abstrakt

W niniejszym artykule zgłaszam potrzebę stawiania pytań o istotę animacji społeczno-kulturalnej oraz dokonywania refleksji nad nią nie tylko przez animatora, ale i kadry kształcące przyszłych animatorów, a także przygotowujące do pełnienia owej roli w społecznościach lokalnych. Proponuję również autorskie ujęcie jednego z wymiarów animacji, jakim jest jej personalistyczno-komunitariański charakter. Rozważania owe wpisuję w ogólną tematykę aktualnego tomu „Ars Educandi”, podejmując zagadnienie uwarunkowań rozwoju i funkcjonowania człowieka (w tym wypadku animatora i animowanego), szczególnie interesujących mnie determinant społeczno-kulturowych.

Bibliografia

Besnard P., 1980, L’animation socio-culturelle, Paris: PUF.

Besnard P., 1988, Problematyka animacji społeczno-kulturalnej[w:] Rozprawy o wychowaniu, t. 2, red. M. Debesse, G. Mialaret, tłum. Z. Zakrzewska, Warszawa: PWN.

Folkierska A., 2005, Sergiusz Hessen – pedagog odpowiedzialny, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.

Gajda J., 2000, Pedagogika kultury w zarysie, Kraków: Impuls.

Gawkowska A., 2004a, Biorąc wspólnotę poważnie? Komunitarystyczne krytyki liberalizmu, Warszawa: Wydawnictwo IFiS PAN.

Gawkowska A., 2004b, O korzyściach teoretycznych i praktycznych ze wspólnotowości, „Kultura współczesna” nr 4.

Gawkowska A., 2011, Taking Community Seriously? Communitarian Critiques of Liberalism, Warsaw: Warsaw University Press.

Husserl E., 1967, Idee czystej fenomenologii i fenomenologicznej filozofii, tłum. D. Gierulanka, Kraków: PWN.

Krasowska A., 2013, Animator w domu kultury. Studium socjologiczne, Wrocław: SKiBA.

Kunowski S., 1981, Podstawy współczesnej pedagogiki, Łódź: Wydawnictwo Salezjańskie.

Kurczewska J., 2004, Robocze ideologie lokalności. Stare i nowe schematy[w:] eadem, Oblicza lokalności Tradycja i współczesność, Warszawa: Instytut Filozofii i Socjologii PAN.

Nawroczyński B., 1987, Dzieła wybrane,t. 1, wybór, oprac. wstęp A. Mońka-Stanikowa, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.

Mencwel A.,2002, Przyczyniać się pomału[w:]Animacja kultury. Doświadczenie i przyszłość, red. G. Godlewski et al., Warszawa: Instytut Kultury Polskiej UW.

Precas N., 1984, Pour une approche antropologique du metier de l’animateur, „Cahiers de l’Animation” No. 44–45.

Sojka A., 2005, Wspólnotowy wymiar animacji kultury[w:] Kultura jako fundament wspólnoty edukacyjnej, red. A. Sajdak, Kraków: WUJ.

Therry H., 1970, Animation, action sociale, action culturelle, „Recherche Sociale” No. 32.

Opublikowane
2017-10-11
Jak cytować
Sojka, A. (2017). Personalistyczno-komunitariański wymiar animacji społeczno-kulturalnej. Ars Educandi, (14), 49-59. https://doi.org/10.26881/ae.2017.14.03