Szkolne przedstawienie: narzędzie w nauczaniu czy prawdziwa sztuka?

Abstrakt

Artykuł odnosi się do kwestii wykorzystania przedstawienia szkolnego w nauczaniu języka angielskiego i czy dzięki niemu można osiągnąć prawdziwie artystyczny efekt. Omawia ten problem z punktu widzenia skupiania się na wartości efektu końcowego a nie na samym procesie wdrażania teatru jako narzędzia. Kwestie te są omawiane w odniesieniu do kryteriów przeżycia artystycznego Brunera (1971) oraz do warunków autentyczności mówienia w nauczaniu języka angielskiego przedstawionych przez Wenzla (2001). Ponadto jako kryterium kluczowe przedstawione jest pojęcie apelatora po-znawczego. Pojawienie się jego właśnie może skutkować zmianą nastawienia uczniów do wystawianej sztuki, a co za tym idzie dzięki niemu można osiągnąć efekt naprawdę artystyczny.