Uniwersyteckie Czasopisma NaukoweFeminatywy w języku czeskiej Polonii – przedstawienie wyników badania ankietowego
Słowa kluczowe:
feminatywy, dwujęzyczność, jezyk polski, język czeski, transfer językowyAbstrakt
Artykuł przedstawia wyniki badania ankietowego dotyczącego stosowania form feminatywnych, przeprowadzonego wśród osób polskiego pochodzenia mieszkających w Czechach, posługujących się zarówno językiem czeskim, jak i polskim. Badanie koncentruje się na ocenie wpływu języka czeskiego, w którym formy żeńskie są bardziej powszechne, na stosowanie i tworzenie żeńskich derywatów w polszczyźnie.
Autor tekstu analizuje mechanizmy przenikania się obu systemów językowych oraz próbuje określić rolę transferu językowego i kulturowego w kształtowaniu języka ojczystego respondentów. Celem przyświecającym badaniu była próba zrozumienia, w jaki sposób kontekst społeczny, kulturowy oraz specyficzne cechy językowe czeszczyzny i polszczyzny oddziałują na preferencje i postawy użytkowników języka względem feminatywów.
Downloads
Bibliografia
Archangelska, G. O. (2013). Nowe nazwy żeńskie w kontekście feminizacji słownictwa we współczesnych językach słowiańskich. Naukowi Zapiski, Seria Filologiczna, nr 35.
Bura, R. (2005). Czeskie i polskie feminatywa. W: H. Mieczkowska, B. Suchoń-Chmiel (red.), Język i literatura słowacka w perspektywie.
Dąbrowska, M. (2008). Rodzaj gramatyczny a seksizm. Studia Linguistica, nr 125. Dostęp: https://tiny.pl/2vp-w273 [8.11.2024].
Hofmański, W. (2012). Kognitywne aspekty glottodydaktyki. Czeski student wobec pułapek komunikatywności. Poznańskie Studia Polonistyczne. Seria Językoznawcza, t. 19, nr 1.
Kiełkiewicz-Jankowiak, A., Błaszkowa, H., Dopierała-Kalińska, W. (2024). Dzielą (łączą) nas słowa. Język równościowy w UAM w Poznaniu. Rekomendacje dla społeczności akademickiej ze szczególnym uwzględnieniem równości płci. Poznań. Dostęp: https://tiny.pl/560fy0kq [8.11.2024].
Korbut, J. (2024). Přechylování – zmierzch tradycji czy chwilowy kryzys? O nazwiskach kobiet w języku czeskim. Prace Językoznawcze, t. 26, nr 2. Dostęp: https://tiny.pl/0rwf-6pj [8.11.2024].
Małocha-Krupa, A. (2018). Feminatywum w uwikłaniach językowo-kulturowych. Wrocław.
Mayenowa, M. R. (2024). Słownik polszczyzny XVI wieku. Edycja internetowa (SXVI). Warszawa. Dostęp: www.spxvi.edu.pl [8.11.2024].
Nowakowska, M. M. (2016). Na co komu -owa (-ová/-ova/-eva), czyli o nazwiskach (i nie tylko) żeńskich w wybranych językach słowiańskich. Rozprawy Komisji Językowej, nr 62. Dostęp: https://tiny.pl/r2tw89kw [8.11.2024].
Nowosad-Bakalarczyk, M. (2003). Płeć a rodzaj gramatyczny we współczesnych ofertach pracy. Poradnik Językowy, nr 5.
Obidzińska, K. (2023). Przemiany postaw względem feminatywów w polskim dyskursie publicznym. Uniwersyteckie Czasopismo Socjologiczne, t. 32, nr 2. Dostęp: https://tiny.pl/1_p8fyw4 [8.11.2024].
Plasová, A. (2012). Tvorba a užití činitelských podstatných jmen ženského rodu v současné češtině a polštině. Praca licencjacka. Dostęp: https://tiny.pl/5c_hz3v6 [8.11.2024].
Szpyra-Kozłowska, J., Laidler, K. (2022). Czy nazwy żeńskie typu architektka, chirurżka i adiunktka są trudne do wymówienia? Badanie empiryczne. Język Polski, r. 52, z. 4.
