Różnorodność językowa w Norwegii a kwestia pierwszego i drugiego języka

Abstrakt

Niniejszy artykuł przedstawia historyczne i współczesne podejście Norwegów do języka narodowego, zwracając szczególną uwagę na rozróżnienie wynikające z zestawienia oficjalnych jego form nauczanych w szkołach i zwyczajów językowych użytkowników. Autor umieszcza swe rozważania w kontekście określonej sytuacji politycznej i wynikających zeń założeń edukacyjnych. Kluczowym elementem jest tu historia kraju, w którym przez 400 lat oficjalnym językiem był język innego państwa – język duński. Dopiero po uzyskaniu przez Norwegię całkowitej niezależności norweski stał językiem oficjalnym. W wyniku tych historycznych okoliczności jest to język, w którym funkcjonują obok siebie dwie, nieco odmienne, wersje pisane: duńsko-norweska (bokmål) i nowa norweskim (nynorsk). Ponieważ niemal 90% uczniów w norweskich szkołach uczy się duńsko-norweskiego jako pierwszego (pisanego) języka, autor niniejszego tekstu formułuje tezę, iż nowy norweski może być traktowany przez nich jako język obcy. W takim ujęciu może się okazać, że zajmuje on nawet niższą pozycję niż język angielski.